مرتضی گراوند با اشاره به برگزاری این جشنواره، اظهار کرد: با توجه به اصالت و پیشینه قدیمی اسب کُرد در منطقه زاگرس، این جشنواره را در محوطه تاریخی آناهیتا برگزار کردیم‌.

مدیر پایگاه تاریخی آناهیتا یکی از اهداف مهم در برگزاری جشنواره معبد آناهیتا را نشان دادن همین اصالت و قدمت اسب کُرد عنوان کرد و گفت: نخستین جشنواره ملی شوسواره و دستگردان اسب اصیل در کنگاور با همکاری اداره ورزش و جوانان شهرستان، هیئت سواری شهرستان و این پایگاه برگزار شد.

وی با بیان اینکه این جشنواره در دو بخش شوسواره و دستگردان برگزار شد، افزود: در بخش شوسواره، اسب‌هایی که داری سواره بودند، مهارت‌های خود مانند رقص و زیبایی را نشان می‌دادند و در بخش دستگردان، اسب‌ها بدون سوار بودند و تنها کسی با عنوان هندلر آن‌ها را هدایت می‌کرد.

گراوند از حضور حدود 70 اسب اصیل کُرد در این جشنواره خبر داد و گفت: شرکت‌کنندگانی از استان‌های تهران و غرب کشور در این جشنواره حضور داشتند و حدود سه هزار و 500 تا چهار هزار نفر نیز برای دیدن این جشنواره وارد معبد آناهیتا شدند.

وی هدف اصلی از برگزاری این جشنواره را در مکان باستانی معبد آناهیتا، ترغیب جوانان برای گرایش به سمت ورزش سوارکاری، توجه به اصالت اسب کُرد و آشتی دادن آن‌ها با هویت‌های تاریخی خود همچون معبد آناهیتا عنوان کرد.

این مقام مسئول در ادامه از اسب کُرد به‌عنوان یکی از قدیمی‌ترین اسب‌های ایران باستان یاد کرد و گفت: از هزاره دوم قبل از میلاد مسیح که کاسی‌ها وارد منطقه زاگرس شدند و در دشت‌های پهناور این منطقه سکنی گزیدند، یکی از مهم‌ترین اقداماتشان پرورش اسب در این منطقه و صادرات آن به بین‌النهرین بود.

مدیر پایگاه تاریخی معبد آناهیتا اعلام کرد: هرچند پیش از کاسی‌ها اقوام دیگری هم در منطقه زاگرس زندگی می‌کردند و اسب داشتند، اما برای نخستین‌بار کاسی‌ها بودند که در این منطقه اقدام به پرورش اسب و صادرات آن به بین‌النهرین یا عراق امروزی کردند.

گراوند اضافه کرد: کاسی‌ها، گروه‌های جنگی چریکی بودند که نیاز بوده برای نبردهایشان اسب‌سواران ماهری باشند، بنابراین در کنار آموزش جدی سوارکاری، اسب را هم پرورش می‌دادند.

وی ادامه داد: در دوره‌های بعدی یعنی هزاره نخست پیش از میلاد مسیح در زمان مادها، هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان شاهد حکاکی و حجاری نقش‌برجسته‌هایی از اسب‌ها هستیم که شاهان در لشگرکشی‌هایشان به همراه داشته‌اند.

مدیر پایگاه تاریخی معبد آناهیتا به تداوم پرورش اسب در دوره‌های پس از کاسی‌ها اشاره کرد و گفت: دشت‌های بیستون، ماهیدشت، چمچمال و کوهدشت تحت عنوان «دشت نسا» در دوره‌های بعدی مهم‌ترین مرکز پرورش اسب در زاگرس بوده‌اند که به اسب‌های پرورش‌یافته در این منطقه «اسب نسایی» گفته می‌شد و ریشه اسب‌های اصیل کُرد بوده‌اند.

وی افزود: در تاق‌بستان در تاق بزرگ خسرو دوم اسب زیبا و بزرگی نقش برجسته شده که عده‌ای آن را ایزدبهرام نماد جنگ ایرانیان و عده‌ای آن را شبدیز خسرو پرویز می‌دانند که اصالت اسب اصیل کُرد را نشان می‌دهد.

این مقام مسئول متذکر شد: در تاریخ اسب حیوانی بوده که به‌خاطر نبردهای نظامی بسیار مورد توجه قرار داشته و حال با درنظر گرفتن موقعیت کوهستانی و اقلیم خاص منطقه زاگرس و دشواری نبرد در آن، نیاز بوده اسب‌هایی قدرتمند و آرام در اختیار سربازان باشد که اسب کُرد این ویژگی‌ها را داشته است.

گراوند با تأکید بر اینکه جایگاه اسب بعدها در دوران اسلامی هم حفظ شده، عنوان کرد: در اسلام همواره توصیه می‌شود که به فرزندانتان شنا، تیراندازی و سوارکاری آموزش دهید که نشان از اهمیت این رشته ورزشی دارد.