حق فرزند تو آن است که بدانى او از توست و در این جهان در نیک و بدِ خویش وابسته به توست و با تو نسبت به پرورش دادن خوب و راهنمایى کردن او به راه پروردگارش و یارى رساندن به او در اطاعت خداوند هم درباره خودت و هم حق او مسؤول هستى و براساس این مسئولیت پاداش مى‌گیرى و کیفر مى‌بینى، پس در کار فرزند همچون کسى عمل کن که کارش را در این دنیا به حسن اثر خویش آراسته مى‌کند و توبه سبب حسن رابطه میان خود و او سرپرستىِ خوبى که از او کرده‌اى و نتیجه الهى که ازاو گرفته‌اى، نزد پروردگار خویش معذور باشى و هیچ نیرو و توانى جز به خداوند نیست.

تحف العقول، ص 263